- Comecemos polo principio imos ir a raíz da idea, ¿a quen se lle ocorreu? E ¿que foi o primeiro que pensaches cando cho propuxeron?
- Pois a idea partir partir, partiu de min, porque teño moita relación coa costa da morte, aprendín a camiñar nela, pero o que máis gratamente me sorprendiu foi a facilidade coa que os compañeiros dixeron que se apuntaban, para moitos era unha tolemia, pero encantados de facela jajaa. Cando xa vimos que ia adiante sabía que conseguiríamos rematalo, tiñao moi claro.
- Unha vez aceptado o reto e llo contactes aos teus familiares e amigos ¿Que che dixeron? E cando llo contestes aos compañeiros de equipo, ¿Como o tomaron?
- Os amigos e coñecidos coincidían en que era un reto fermoso e sería unha experiencia moi chula, como así foi. O importante destos retos e a motivación persoal pero ¿tiñades algunha outra motivación de fondo? Quizáis algunha asocioación benefica ou algún patrocinador. E, no teu caso, ¿que te motivou a facelo? ¿Tomachelo máis como un reto individual ou colectivo?
- Imaxino que a organización dun evento destas dimensións non é fácil, non falo só de elexir data ou de repartir os tramos, tamén da preparación a nivel físico, mental e de alimentación. ¿Seguiches algunha estratexia específica?
- Foi unha cuestión de superación persoal ao mesmo tempo que unha experiencia en equipo fantástica, a convivencia entre xente deportista con valores moi similares aos teus sempre é algo agradable que che axuda a seguir medrando, neste caso non tivemos un fin concreto solidario, aparte do que fixo persoalmente o compañeiro Jordi.
- Unha vez chegado o día e te ves en Malpica, de noite, e tes que saír no medio da oscuridade por un terreo inestable e maiormente descoñecido ¿Que se che pasa pola cabeza?
- O meu caso foi un tanto especial, son un apaixoado sa saúde en xeral e da nutrición en particular, aproveitei este reto para facer un xaxún durante todo a duración do percorrido, non comín nada durante 20 horas e funme hidratando con auga de mar tanto de Artio Pro cun 20% de concentración como con algo de auga hipertónica. A nivel mental todo este tipo de experiencias sen dúbida axudan a facernos máis poderosos e despois poder usalo no noso día a día.
- Según iades avanzando o cansancio íase apoderando de vos, iso quizáis fixo que te olvidaras da motivación inicial e chegara a frustación ¿En algún momento pensaches en deixalo? Ou en algún momento sentiches que o corpo respondía pero a mente non, ou ao revés? De ser así, ¿como recuperaches a motivación?
- Eu comecei a correr de noite en Corme, coñecía ben o percorrido pero aínda así nunca o fixera en total oscuridade e a cousa cambia moito, eso si, a motivación, ganas e ilusión era moi grande e paseino moi ben, incluso retransmitindo a experiencia en directo por distintas redes sociais.
- Aínda que só corriades cinco atletas, había compañeiros de equipo e amigos apoiandovos, algúns presencialmente e outros a través das redes sociais. ¿Notabades ese apollo cando estabas sós subindo una costa ou no medio dunha praia?
- Sabiamos que chegarían momentos duros, porque eu persoalmente non levaba unha preparación específica, todo o contrario jejee, viña de preparar e competir nos 800 metros lisos do campionato de España Máster a semana anterior, pero en ocasións donde as forzas faltaban, era cuestión de meditar e centrarse no momento e seguir pasiño a pasiño sabendo que os compañeiros agardaban por min. En ningún momento pensei abandoar, si que tiven que pedir un relevo antes do previsto, ao pasar Muxía a subida ao monte Cachelmo deixoume moi tocado pois non contaba con esa dureza, pero cheguei como puiden e os compañeiros axudáronme un montón a nivel motivación, e incluso dende Santiago amigos que me animaban por whatsapp en directo.
- Todos sodes grandes deportistas e seguro que tivestes que afrontar retos moi esixentes nas vosas carreiras pero ¿Algún similar a este anteriormente?
- O reto máis parecido ao que me enfrentei en canto a sensacións similares, foi o meu único Maratón nos Angeles e o camiño de Santiago en bicicleta dende San Sebastián en donde fixen algunhas xornadas de moitas horas sen baixar da bici.
- Dende logo que a experiencia non a ides olvidar e cada un de vos se quedará con pequenas anedotas que non esqueceredes, tanto boas como non tan boas ¿Que foi o mellor? ¿e o que cambiarias?
- O mellor sen dúbida foi compartir esta experiencia con todos os compañeiros de equipo e os que nos deron apoio in situ, e saber que somos capaces de superar retos deste tipo axudándonos entre todos. O único que podería cambiar sería mellorar algunhas cousiñas para facelo máis rápido, pero eso xa é a vena competitiva 🙂
- E por último, ¿Con que te quedas? ¿Que foi para ti a maior aprendizaxe desde reto?
- Quédome con que está na nosa man facer que as cousas sucedan, por moi compricado que as vexamos, todo é poñerse en marcha e loitar con moita ilusión para que os obxetivos saían adiante.
0 comentarios