Categorías
Uncategorized

Eventos Setembro

Novo mes de competicións! A parte da actividade de plogging que xa vos contamos no post anterior, houbo diversos eventos con grandes resultados para os nosos atletas!

Desta vez comezamos en Silleda, nunha proba sobre o papel de 7 kms pero que finalmente foron pouco máis de 5, varios corredores destacados en postos de Podium como : 

💙 Jose Sandá 7º absoluto e 3º Máster A 🥉
💙 Manu Castiñeiras 11º absoluto 5º Máster A
💙 Elena Veres 5º Muller, 1ª Senior 🥇

Tamén competiron en Silleda: 

💙 Borja Cardesín 
💙 Jorge Castro
💙 Laureano Varela 
💙 Iván Abeledo
Entre os máis cativos tivemos a: 

💙 Yago Iglesias gañando a Sub 16🥇
💙 Lucía Taboada
💙 Xoel Otero 
💙 Africa Gil 
💙 Daniela Gil 
💙 Claudia Castro
💙 Ariana Iglesias
💙 Izan Parrado

No Trail curto de Miño tamén tivemos a : 

💙Juan amigo ” Juanito” entre os 20 primeiros absolutos

No control de marcas de Pontevedra estivo nos 800: 

💙 Emilio García marcando 2:15 no seu debut na distancia. 

Tamén tivemos coas cores do Compos en terras andaluzas na carreira de Vera en Almería a: 

💙 Brais Picón gañando na combinada sub18/ Sub 20 

Os nosos atletas do Inforhouse Santiago tamén estuvieron a tope competindo en distintos campionatos acadando podiums a nivel nacional en triatlón. Noraboa a todos eles! 

E os nosos OCR tamén con éxitos en Canarias e Narón con Paula Esteiro 1° Élite e Damián Espasandín 2° absoluto !

O finde seguiste tivemos o Campionato de España de Media Maratón !!

Ata Oruña de Piélagos se desprazaron dous dos nosos atletas para compartir liña de saída cos mellores atletas nacionais e internacionais de fondo. 

A baixa de última hora de Emilio García e Nuno Costa fixo que non pudieran loitar na clasificación por equipos, na que terían posibilidades de podium. 

Amador Pena e Jordi Carrasco foron os nosos representantes en terras Cántabras, o atleta Santiagués mellorou a súa mellor marca na distancia nun perfil de carreira con varias costas que non foi propicia para rebaixar os rexistros na meirande parte dos participantes, 1h13’17” rexistrou o atleta Compostelano. 
Amador e Jordi foron man a man gran parte da proba, en cabeza dun numeroso grupo durante boa parte da carreira, Jordi quedou un chisco rezagado a partir do km 12 para entrar tamén nun fantástico tempo de 1h13’54”, Amador foi 57º e Jordi 64º, ambos entre os 10 primeiros da súa categoría. 

E tamén tivemos Trail !!  
Outra disciplina en donde cada vez os nosos están máis activos. 

En Vila de Cruces participaron no Trail da Carixa: 

Manu Castiñeiras e Jose Sandá na modalidade de relevos, sendo quintos clasificados. 
Laureano Varela participou en solitario na proba de 20 kms ! Posto 134 para el. 
Fran Méndez tamén na proba de 20 kms acadou o posto 25, podium na súa categoría. 

O finde do 18 tivemos o debut de Elena Veres na Media Maratón das Catedrais de Ribadeo.
Proba fermosa a par que esixente a que elixiu a nosa atleta para debutar na distancia. 

Gran resultado para Elena, que no seu debut e nunha proba dura con remate nas catedráis, acadou un tempo de 1h48′ clasificándose no posto 19 de 100 participantes. 

O último fin de semana os nosos atletas acadaron 3 MEDALLAS PARA NO CAMPIONATO DE GALICIA DE 5k !

Destacadamos actuación do plantel branquiazul e victoria absoluta para Nuno Costa na subida a Curota.

Exitosa xornada atlética a vivida o Domingo pola mañá na vila de Bertamiráns con resultados destacados e moitas melloras de marcas dos nosos corredores. 

Jordi Carrasco sería Bronce na categoría M45 con marca persoal. 
Damián Espasandín sería tamén bronce en M35 a tan so un segundo da prata.
Amador Pena sería prata en M40 igualando o seu mellor rexistro na distancia. 

Fantásticos resultados tamén para: 
💙 Emilio García 17’16” 
🤍 Iván Abeledo 17’23” medalla sub20
💙 Brais Pérez 17’25” quinto en sub20
🤍 Jose Sanda 17’25” 
💙 Manu Castiñeiras 17’40” 
🤍 Luis Villaverde 17’51”
💙 Sindo González 17’56”
🤍 Borja Cardesín 18’08”
💙 Fran Méndez 19’44” que tamén competiu o Sábado na subida a curota donde foi 14º absoluto e 4º M2
🤍 Juan Luis Botana 19’49”
💙 Roi Porteiro 20’15” 
🤍 Juan Alvarellos 20’35”
💙 Segundo Domínguez 20’41”
🤍 Laureano Varela 21’07”
💙 Shaila Muñiz 21’20”
🤍 Elena Veres 21’22” Medalla Senior.
💙 Jose Figueiras 21’35”
🤍 Alberto Fernández 21’40”
💙 Paula Esteiro 21’58”
🤍 Roi García 22’32”
💙 Jose Ramón Ruanova 22’34”
🤍 Juan Botana 22’57”
💙 Nuria Mejuto 23’06”
🤍 Maria Limeres 23’40”
💙 Javier Prado 24’05”
🤍 Sonia Rodríguez 24’43” 
💙 Bartolomé Balsa 25’37”
🤍 Javier Rozados 26’24”
💙 Andrea Cacabelos 28’19”
🤍 Antía Botana 28’19”

Nuno Costa sería o gañador absoluto na subida a Curota cun tempo de 35’19” 

Ese finde tivemos outro debut na media Maratón para Lara Salgado cun magnífico rexistro de 1h48′

Resaltamos tamén que este mes comezaron os seus adestramentos os máis cativos do club, que pronto comezarán as súas competición

💙Seguimos sumando kms de paixón e felicidade 🤍

Categorías
Uncategorized

PLOGGING

Os nosos deportistas son ploggers xa que o pasado sábado practicaron Plogging, ¿non sabes o que é?

A palabra Plogging ven da unión da palabra inglesa “jogging” (exercicio físico que consiste en correr unha distancia longa a un ritmo moderado e constante) e da expresión sueca “plocka upp” (que se traduce como “recoller”). 

Os deportistas de Plogging conocense como ploggers.

Naceu como unha actividade organizada en Estocolmo, Suecia, e terminou extendéndose a outros países dende o ano 2018.

O Plogging é unha práctica que combina o exercicio ao aire libre coa recollida de residuos. Noutras palabras, tratase de aproveitar calquer actividade física ao aire libre para recoller desperdicios que se encontran nas praias, montañas ou as propias cidades.

Esto permitíu que deportes como o senderismo, o running, o kayak, o buceo, o paddle surf, o snorkel, o trail, o ciclismo, o esquí ou o parkour, empecen a incluir os primeiros ploggers nas sus filas.

O movemento de agacharse a recoller e volver a levantarse (sentadilla) é unha excelente forma de traballar a tonificación de glúteos e pernas. Ademáis, podense introducir todo tipo de exercicios físicos durante o recorrido para que a experiencia deportiva sexa completa. 

Ao mesmo tempo que aportamos un beneficio físico e saludable, estamos proporcionando un beneficio directo ao medio ambiente. Ao recoller os residuos estamos reducindo e evitando a contaminación do solo, cidades, ríos, mares e océanos. 

En definitiva, adoptar este novo estilo de vida benefícianos a todos. Tendo en conta que en España uns 4 millóns de persoas practican senderismo de forma regular e un 33% da poboación sae a correr máis de 3 días por semana, aproveitar esas saidas para practicar plogging durante o percorrido podería significar un cambio radical no estado do noso entorno en moi pouco tempo.

En resumo, un grande sábado de deporte de actividade deportiva, kilómetros camiñando por area, sentadillas para recoller gabichas e residuos plásticos de todo tipo, xunto cos amigos do Atletismo Deza, xuntamos unha morea de xente para botar unha man ao noso planeta.


Gracias a todos por tan fantástica labor.

“Mira en la naturaleza, y entonces lo entenderás mejor.”

Albert Einstein, físico

Categorías
Uncategorized

Últimos Eventos

Como vistes en entradas anteriores, Xullo comezou forte, os nosos enfrontaronse a un reto a altura de moi poucos, a TSFarosProyect, e cumpliron de sobra! En 20h e 41 minutos, cinco atletas do SD Compostela Atletismo converteronse no primeiro equipo capaz de completar este ultra! Temos un apartado especifico na páxina donde podedes ver máis por miudo todos os detalles así como as entrevistas aos protagonistas. Parabéns rapaces!

Pois si, os nosos atletas acadaron o reto do camiño dos faros 👏💙🤍

Pero tamén tivemos pista, e neste caso no Campionato de Galicia Sub 18 e Sub16 acadamos nada menos que dous títulos de campións Galegos.

🥇Ainoa Gontán campioa Galega 3000 sub18

🥇 Yago Iglesias campión Galego 3000 sub16

🥈 Javier De Dios 2°senior en Leiro.

🔥 5° posto Gonzalo Cao, moi preto dos metais nos 3000 sub18.

💙 Moi boa colleita esa fin de semana. 🤍

O seguinte fin de semana foron varios os que quixeron poñer un dorsal para competir:

– 🥈Damián Espasandín foi segundo en categoría élite nunha proba de 10km OCR en Canarias. 
– 🥉Paula Esteiro foi terceira élite na mesma proba.
– 🥇Jordi Carrasco participaría nos 5k de Ribeira sendo o gañador absoluto cun tempo de 16’18”

Tamén tivemos o Domingo na carreira da diversidade de Riveira outros atletas con grandes resultados: 

– 🥉Shaila Muñiz foi 3ª absoluta con 21’12”

– 🎆Nuria Mejuto foi 7ª femenina con 23’04” 

– 🎇Jose Ramón Ruanova foi 37º con 22’55” 

– 🎉Fran Méndez foi 18º con 19:34

O día anterior en Noia disputouse un control de marcas donde Yago participaría nos 1000 metros sendo segundo con💪 2’47” e Pedro Pazos nos 400 faría MMP con 💥 1:02.03 sendo sendo 4º clasificado da súa serie.

🚴 Tampouco os nosos se quixeron perder o evento do Gran Fondo Ézaro🚴 donde tivemos unha gran representación;
con🏆 Barca Toba como resultado máis destacado obtendo a Victoria no medio fondo 🏆
Tamén estiveron Gonzalo Pampín, Fran Espiño, Antón Ruanova, Cristian Muiño, José Figueiras

Tamén pechamos a temporada ao GRANDE !! Xa que remataron os campionatos de aire libre, e que mellor xeito de facelo que obtendo a participación de 3️⃣ atletas no Cpto de Galicia Absoluto!

O broche de ouro puxemolo disfrutando dunha xornada atlética por fin con público nas gradas de Balaídos. 
Os resultados non foron os agardados🤷 pero pechan uns meses de grandes éxitos, porque estar presentes nun campionato absoluto xa foi toda unha honra. ✌️

👣O reto do camiño dos faros pasou factura a Damián que aínda con todo quedou moi preto da sua mellor marca nos 400 metros, rexistrando 55.60
👣Máis factura lle pasou a Amador que estivo moi lonxe do seu mellor rexistro, marcando nos 800 un 2.06 co que pecha esta temporada.
🤕Nuno Costa partía entre os favoritos para a victoria nos 5000 pero problemas físicos deixárono fora de combate a falta de 2000 metros. 
🔝Por outra banda, Yago tivo unha excelente actuación no campionato de España en Lleida, moi preto dos seus mellores rexistros, nunha carreira marcada por contínuos traspés, golpes e incluso caídas, quedando eliminado nas semifinais do Sábado. 
Primeira experiencia aprendendo moito nunha competición nacional.

En temporada estival tampouco paramos !! E o 31 de Xullo, na nocturna de Vilagarcía sobre 10k escasos tivemos a:

⏱️ Jordi Carrasco, que foi 2° absoluto. 33’29”
⏱️ Juan Luis Botana, 79° con 42’05”
⏱️ Jose Sandá, 18° con 35’56”
⏱️ Nuria Mejuto, 9° Muller, 2° senior. 49’03”
⏱️ Juan Botana, 112° con 48’11”
⏱️ Gerardo Cachafeiro, 25° con 37’53”
⏱️ Jesús Cabo, 132° con 57’19”

E tamén en Burela 🐟 tivemos sobre os 5k a ⏱️ Sindo González no posto 18° con 17’45”

💙🤍 Seguimos a disfrutar do deporte💙🤍

Categorías
Uncategorized

Entrevista a Amador Pena

  • Comecemos polo principio imos ir a raíz da idea, ¿a quen se lle ocorreu? E ¿que foi o primeiro que pensaches cando cho propuxeron?
  • Pois a idea partir partir, partiu de min, porque teño moita relación coa costa da morte, aprendín a camiñar nela, pero o que máis gratamente me sorprendiu foi a facilidade coa que os compañeiros dixeron que se apuntaban, para moitos era unha tolemia, pero encantados de facela jajaa. Cando xa vimos que ia adiante sabía que conseguiríamos rematalo, tiñao moi claro. 
  • Unha vez aceptado o reto e llo contactes aos teus familiares e amigos ¿Que che dixeron? E cando llo contestes aos compañeiros de equipo, ¿Como o tomaron?
  • Os amigos e coñecidos coincidían en que era un reto fermoso e sería unha experiencia moi chula, como así foi. O importante destos retos e a motivación persoal pero ¿tiñades algunha outra motivación de fondo? Quizáis algunha asocioación benefica ou algún patrocinador. E, no teu caso, ¿que te motivou a facelo? ¿Tomachelo máis como un reto individual ou colectivo?
  • Imaxino que a organización dun evento destas dimensións non é fácil, non falo só de elexir data ou de repartir os tramos, tamén da preparación a nivel físico, mental e de alimentación. ¿Seguiches algunha estratexia específica?
  • Foi unha cuestión de superación persoal ao mesmo tempo que unha experiencia en equipo fantástica, a convivencia entre xente deportista con valores moi similares aos teus sempre é algo agradable que che axuda a seguir medrando, neste caso non tivemos un fin concreto solidario, aparte do que fixo persoalmente o compañeiro Jordi
  • Unha vez chegado o día e te ves en Malpica, de noite, e tes que saír no medio da oscuridade por un terreo inestable e maiormente descoñecido ¿Que se che pasa pola cabeza? 
  • O meu caso foi un tanto especial, son un apaixoado sa saúde en xeral e da nutrición en particular, aproveitei este reto para facer un xaxún durante todo a duración do percorrido, non comín nada durante 20 horas e funme hidratando con auga de mar tanto de Artio Pro cun 20% de concentración como con algo de auga hipertónica. A nivel mental todo este tipo de experiencias sen dúbida axudan a facernos máis poderosos e despois poder usalo no noso día a día. 
  • Según iades avanzando o cansancio íase apoderando de vos, iso quizáis fixo que te olvidaras da motivación inicial e chegara a frustación ¿En algún momento pensaches en deixalo? Ou en algún momento sentiches que o corpo respondía pero a mente non, ou ao revés? De ser así, ¿como recuperaches a motivación?
  • Eu comecei a correr de noite en Corme, coñecía ben o percorrido pero aínda así nunca o fixera en total oscuridade e a cousa cambia moito, eso si, a motivación, ganas e ilusión era moi grande e paseino moi ben, incluso retransmitindo a experiencia en directo por distintas redes sociais. 
  • Aínda que só corriades cinco atletas, había compañeiros de equipo e amigos apoiandovos, algúns presencialmente e outros a través das redes sociais. ¿Notabades ese apollo cando estabas sós subindo una costa ou no medio dunha praia?
  • Sabiamos que chegarían momentos duros, porque eu persoalmente non levaba unha preparación específica, todo o contrario jejee, viña de preparar e competir nos 800 metros lisos do campionato de España Máster a semana anterior, pero en ocasións donde as forzas faltaban, era cuestión de meditar e centrarse no momento e seguir pasiño a pasiño sabendo que os compañeiros agardaban por min. En ningún momento pensei abandoar, si que tiven que pedir un relevo antes do previsto, ao pasar Muxía a subida ao monte Cachelmo deixoume moi tocado pois non contaba con esa dureza, pero cheguei como puiden e os compañeiros axudáronme un montón a nivel motivación, e incluso dende Santiago amigos que me animaban por whatsapp en directo. 
  • Todos sodes grandes deportistas e seguro que tivestes que afrontar retos moi esixentes nas vosas carreiras pero ¿Algún similar a este anteriormente?
  • O reto máis parecido ao que me enfrentei en canto a sensacións similares, foi o meu único Maratón nos Angeles e o camiño de Santiago en bicicleta dende San Sebastián en donde fixen algunhas xornadas de moitas horas sen baixar da bici. 
  • Dende logo que a experiencia non a ides olvidar e cada un de vos se quedará con pequenas anedotas que non esqueceredes, tanto boas como non tan boas ¿Que foi o mellor? ¿e o que cambiarias? 
  • O mellor sen dúbida foi compartir esta experiencia con todos os compañeiros de equipo e os que nos deron apoio in situ, e saber que somos capaces de superar retos deste tipo axudándonos entre todos. O único que podería cambiar sería mellorar algunhas cousiñas para facelo máis rápido, pero eso xa é a vena competitiva 🙂 
  • E por último, ¿Con que te quedas? ¿Que foi para ti a maior aprendizaxe desde reto?
  • Quédome con que está na nosa man facer que as cousas sucedan, por moi compricado que as vexamos, todo é poñerse en marcha e loitar con moita ilusión para que os obxetivos saían adiante.

Categorías
Uncategorized

Entrevista a Damián Espasandín

  • Comecemos polo principio imos ir a raíz da idea, ¿a quen se lle ocorreu? E ¿que foi o primeiro que pensaches cando cho propuxeron?
  • A idea de formar un equipo para competir ocurriuselle a Amador despois de ver este sistema nas redes e a outro equipo que o intentara antes.
  • Cando mo dixo non dudei nin un segundo en decir que si, a un reto así non se lle pode decir que no 😂
  • Unha vez aceptado o reto e llo contactes aos teus familiares e amigos ¿Que che dixeron? E cando llo contestes aos compañeiros de equipo, ¿Como o tomaron?
  • Cando o comentei cos meus amigos todos me dixeron se estabamos tolos pero non dudaron en animar a facelo.
  • O importante destos retos e a motivación persoal pero ¿tiñades algunha outra motivación de fondo? Quizáis algunha asocioación benefica ou algún patrocinador. E, no teu caso, ¿que te motivou a facelo? ¿Tomachelo máis como un reto individual ou colectivo?
  • Eu xa correra este ultra de forma individual e foi unha das mellores experiencias que vivín na miña vida. Dixen que algún día o repetiría e esta era a oportunidade. Afronteino como un reto individual pero tamén colectivo xa que o ser por relevos sempre levas esa motivación extra por cumplir co equipo e dalo todo por eles a sabiendas de que están facendo o mesmo.
  • Imaxino que a organización dun evento destas dimensións non é fácil, non falo só de elexir data ou de repartir os tramos, tamén da preparación a nivel físico, mental e de alimentación. ¿Seguiches algunha estratexia específica?
  • Tratandose de tantos kms e tantas horas conleva unha boa organización. Pasamos varios días entre reunións e mensaxes para tratar de ter todos os cabos ben atados e que nada fallara xa que un erro podía botar a perder todo. A nivel estratéxia coidei a alimentación moito durante toda a semana anterior e despois tamén me tratei de preparar ben mentalmente para asimilar e levar da mellor forma posible as 20 horas e todo o cansacio que nos quedaba por diante.
  • Unha vez chegado o día e te ves en Malpica, de noite, e tes que saír no medio da oscuridade por un terreo inestable e maiormente descoñecido ¿Que se che pasa pola cabeza? 
  • Pois a verdade é que estaba moi animado e con moitas ganas de correr de noite. Non me daba chegado a hora de facer a miña etapa. O único que se me pasaba pola cabeza e tratar de correr o máis rápido posible pero aforrando enerxias para todo o que faltaba e sobre todo tratando de evitar posibles caidas. Correr de noite por ese terreno non deixa de ter un certo perigo pero é unha experiencia única. Estás ti solo en contacto directo coa natureza, é unha maravilla gratuita.
  • Según iades avanzando o cansancio íase apoderando de vos, iso quizáis fixo que te olvidaras da motivación inicial e chegara a frustación ¿En algún momento pensaches en deixalo? Ou en algún momento sentiches que o corpo respondía pero a mente non, ou ao revés? De ser así, ¿como recuperaches a motivación?
  • Nunca pensei en abandonar, todo o contrario, según iban pasando os kms máis ganas tiña de seguir e máis claro tiña que non ía abandonar. A miña mente traballa ben nestas situacións, o corpo… xa de anteman sabía que ía haber molestias, sono, fame…  pero a cabeza manda.
  • Aínda que só corriades cinco atletas, había compañeiros de equipo e amigos apoiandovos, algúns presencialmente e outros a través das redes sociais. ¿Notabades ese apollo cando estabas sós subindo una costa ou no medio dunha praia?
  • Por suposto que se nota o apoio, é fundamental. Cando vas mal e de repente te encontras alguén que che fala, que che anima e que che acompaña uns metros dache a vida. 
  • Todos sodes grandes deportistas e seguro que tivestes que afrontar retos moi esixentes nas vosas carreiras pero ¿Algún similar a este anteriormente?
  • Como comentei antes eu xa fixera este ultra de forma individual polo tanto penso que me axudou bastante a completar este. Levarame o doble de horas polo tanto iba pensando que se o conseguira por aquel entón tamen tiña que poder facelo agora.
  • Dende logo que a experiencia non a ides olvidar e cada un de vos se quedará con pequenas anedotas que non esqueceredes, tanto boas como non tan boas ¿Que foi o mellor? ¿e o que cambiarias?
  • O mellor foi sen dubida algunha o comportamente do resto dos compañeiros. En 20 horas, e despois de todo o esforzo acumulado, sempre houbo moi bo rollo e alegría. Uns animandose e tirando dos outros, para min foi un auténtico placer compartir esto con grandes persoas e atletas. Non cambiaría nada en absoluto, de feito repetiría co mesmo equipo sin dudalo.
  • E por último, ¿Con que te quedas? ¿Que foi para ti a maior aprendizaxe desde reto?
  • Aprendín que a cabeza manda sobre o corpo, e que o corpo aguanta máis do que pensamos. Solo é cuestión de querer!

Categorías
Uncategorized

Entrevista a Manu Castiñeiras

  • Comecemos polo principio imos ir a raíz da idea, ¿a quen se lle ocorreu? E ¿que foi o primeiro que pensaches cando cho propuxeron?
  • Pois penso que a idea naceu de Amador e Damian, entre os 2 argallaron o reto. Cando mo propuxeron rápidamente me apuntei, non o pensei nese momento, se o pensara igual non me apuntaba tan rápido jaja.
  • Unha vez aceptado o reto e llo contactes aos teus familiares e amigos ¿Que che dixeron? E cando llo contestes aos compañeiros de equipo, ¿Como o tomaron?
  • Pois creo que foi xeralizado o comentario de estás tolo, si estaba seguro do que ía a facer.
  • O importante destos retos e a motivación persoal pero ¿tiñades algunha outra motivación de fondo? Quizáis algunha asocioación benefica ou algún patrocinador. E, no teu caso, ¿que te motivou a facelo? ¿Tomachelo máis como un reto individual ou colectivo?
  • A motivación era logralo facer, algo que non fixera ninguén antes, e logralo no menor tempo posible, tomeino como un reto colectivo, o importante foi con quen facelo mais que facelo, disfrutei moito dos meus 4 compañeiros e da xente do equipo que colaborou.
  • Imaxino que a organización dun evento destas dimensións non é fácil, non falo só de elexir data ou de repartir os tramos, tamén da preparación a nivel físico, mental e de alimentación. ¿Seguiches algunha estratexia específica?
  • A data elexiuse para ter as máis horas de día posibles. A estratexia marcarona Damian e Amador, bos coñecedores do terreo, en canto a alimentación nada en particular, intentar alimentarse ben e hidratarse ben despois de cada esforzo.
  • Unha vez chegado o día e te ves en Malpica, de noite, e tes que saír no medio da oscuridade por un terreo inestable e maiormente descoñecido ¿Que se che pasa pola cabeza?
  • Pois que ía a ser complicado, así e que o final mentres ceabamos alí en Malpica decidimos facer as etapas nocturnas por parellas.
  • Según iades avanzando o cansancio íase apoderando de vos, iso quizáis fixo que te olvidaras da motivación inicial e chegara a frustación ¿En algún momento pensaches en deixalo? Ou en algún momento sentiches que o corpo respondía pero a mente non, ou ao revés? De ser así, ¿como recuperaches a motivación?
  • Tiven momentos complicados a verdade, máis físicos que mentais, pero pensar en abandonar non, non quería deixar os meus compañeiros sos no reto.
  • Aínda que só corriades cinco atletas, había compañeiros de equipo e amigos apoiandovos, algúns presencialmente e outros a través das redes sociais. ¿Notabades ese apollo cando estabas sós subindo una costa ou no medio dunha praia?
  • O apoio dos compañeiros foi importante, sobre todo ao rematar cada etapa, aí estaban dispostos a axudar, no meu caso tiven a sorte tamén de que Nuria e Elena me acompañaron nunha etapa.
  • Todos sodes grandes deportistas e seguro que tivestes que afrontar retos moi esixentes nas vosas carreiras pero ¿Algún similar a este anteriormente?
  • Retos tan exisentes, tanto no mental como físico, como este non tiven que afrontar nunca, e creo que nunca máis afrontarei outro de este nivel jaja.
  • Dende logo que a experiencia non a ides olvidar e cada un de vos se quedará con pequenas anedotas que non esqueceredes, tanto boas como non tan boas ¿Que foi o mellor? ¿e o que cambiarias? 
  • O mellor foi poder facer este reto con Amador, Damian, Sanda e Jordi, son 4 cracks como atletas e como persoas, non creo que houbese mellor compañia para semellante reto. Non cambiaria nada, creo que o plantexamos o mellor posible dentro de que nunca nadie antes rematara este reto.
  • E por último, ¿Con que te quedas? ¿Que foi para ti a maior aprendizaxe desde reto?
  • Quedome có que decía anteriormente, coa xente coa que logrei o reto, uns cracks, e tamén cós que nos acompañron de apoio, o poder fotografiarnos todos xuntos no faro de Fisterra despois de 21 horas moi duras.
Categorías
Uncategorized

Entrevista a Jose Sandá

  • Comecemos polo principio imos ir a raíz da idea, ¿a quen se lle ocorreu? E ¿que foi o primeiro que pensaches cando cho propuxeron?
  • Ocorreuselle a Amador. Eu sempre tiven as ganas de facer esa ruta, de feito xa fixera algún tramo corrrendo e cando mo comentou eu dixen… Apúntome! 
  • Unha vez aceptado o reto e llo contactes aos teus familiares e amigos ¿Que che dixeron? E cando llo contestes aos compañeiros de equipo, ¿Como o tomaron?
  • Os meus amigos dinme que estou tolo! e os compañeiros de equipo  dinme que é un reto moi bonito e que nós imos a conseguilo. 
  • O importante destos retos e a motivación persoal pero ¿tiñades algunha outra motivación de fondo? Quizáis algunha asocioación benefica ou algún patrocinador. E, no teu caso, ¿que te motivou a facelo? ¿Tomachelo máis como un reto individual ou colectivo?
  • Eu non tiña ningunha motivación en especial, aínda que pensaba que non estaba preparado  para esas distancias. O que si tiña claro era que se Amador me dicía de facelo era por que confiaba en min e entón tomeino como un reto colectivo como equipo xa que tiña ganas facer algo grande de forma grupal por ter moi boa relación cos compañeiros..
  • Imaxino que a organización dun evento destas dimensións non é fácil, non falo só de elexir data ou de repartir os tramos, tamén da preparación a nivel físico, mental e de alimentación. ¿Seguiches algunha estratexia específica?
  • A organizacion estivo moito en mans do mister pero é certo que eu fun nos tempos libres a recoñecer os tramos. O meu maior medo era perderme xa que sabía que a sinalización era escasa.
  • Unha vez chegado o día e te ves en Malpica, de noite, e tes que saír no medio da oscuridade por un terreo inestable e maiormente descoñecido ¿Que se che pasa pola cabeza? 
  • Si, cando chegei a Malpica non me atopaba moi ben, ese día, de feito tomei un paracetamol.. Doíame o corpo e estaba nervioso… Dixen eu “para donde carallo imos” pero tras o primeiro tramo as sensacións foron boas.
  • Según iades avanzando o cansancio íase apoderando de vos, iso quizáis fixo que te olvidaras da motivación inicial e chegara a frustación ¿En algún momento pensaches en deixalo? Ou en algún momento sentiches que o corpo respondía pero a mente non, ou ao revés? De ser así, ¿como recuperaches a motivación?
  • Na metade do traxecto máis que cansancio muscular o que pesaba era o feito de non durmir e saber que faltaba un día enteiro por diante. Por iso apoíabame nos compañeiros que animaban e nos dicían que eso xa estaba feito, mais eu sabía que non era verdade.. Pero non son unha persona de tirar a toalla, aprendín a sufrir cos adestramentos.
  • Aínda que só corriades cinco atletas, había compañeiros de equipo e amigos apoiandovos, algúns presencialmente e outros a través das redes sociais. ¿Notabades ese apollo cando estabas sós subindo una costa ou no medio dunha praia?
  • Notouse moito o apoio dos compañeiros que estiveron con nós no reto.. Xa que te animaban con risas, palabras motivadoras e movían os coches para trasladarnos e incluso nos buscaban onde se situaba o seguinte relevo… Detalles que axudan moito cando a un lle quedan poucos folgos. 
  • Todos sodes grandes deportistas e seguro que tivestes que afrontar retos moi esixentes nas vosas carreiras pero ¿Algún similar a este anteriormente?
  • Non, eu reto coma este nunca o afrontei xa que dependía de máis xente e non tiña “volta atrás” ..sentía a responsabilidade a nivel equipo de non fallarlle aos meus compañeiros. 
  • Dende logo que a experiencia non a ides olvidar e cada un de vos se quedará con pequenas anedotas que non esqueceredes, tanto boas como non tan boas ¿Que foi o mellor? ¿e o que cambiarias? 
  • Os mellores momentos foron os tramos da noite..e as chegadas a dar o relevo xa que todos te recibían con moito apoio..eu non cambiaría nada.
  • E por último, ¿Con que te quedas? ¿Que foi para ti a maior aprendizaxe desde reto?
  • A miña aprendizaxe foi relativa á importancia do estado anímico e da positividade dun grupo , así como de un mesmo, para afrontar os retos, tanto deportivos como na vida persoal.
Categorías
Uncategorized

Entrevista a Jordi Carrasco

  • Comecemos polo principio imos ir a raíz da idea, ¿a quen se lle ocorreu? E ¿que foi o primeiro que pensaches cando cho propuxeron?
  • A idea foi do alma máter da SD Compostela Atletismo que é Amador Pena. O día que o propuxo eu penso que fun o primeiro en aceptar o reto. E máis nun ano no que hai moi poucas competicións e axuda a manter a motivación ter algo no horizonte.
  • Unha vez aceptado o reto e llo contactes aos teus familiares e amigos ¿Que che dixeron? E cando llo contestes aos compañeiros de equipo, ¿Como o tomaron?
  • Recibimos motivos ánimos de coñecidos e familiares pero siempre estaban as palabras: “estados tolos!” Pero iso foi unha das causas que mais nos animo a levalo adiante. A destacar a calidade humana das personas que nos xuntamos para levar a cabo esto.
  • O importante destos retos e a motivación persoal pero ¿tiñades algunha outra motivación de fondo? Quizáis algunha asocioación benefica ou algún patrocinador. E, no teu caso, ¿que te motivou a facelo? ¿Tomachelo máis como un reto individual ou colectivo?
  • Corrín moitos tramos coa camiseta dunha rapaciña de Pontevedra, Lúa, que sofre una enfermidade rara que se chama artogripose.
  • Unha vez chegado o día e te ves en Malpica, de noite, e tes que saír no medio da oscuridade por un terreo inestable e maiormente descoñecido ¿Que se che pasa pola cabeza? 
  • O momento mais duro foi antes de saír, cando estábamos ceando en Malpica e ver como estaba caendo a noite, entón veñenseche a cabeza cousas como: “UFF, na que me metín!” Pero unha vez arrancamos, todo para adiante!
  • Según iades avanzando o cansancio íase apoderando de vos, iso quizáis fixo que te olvidaras da motivación inicial e chegara a frustación ¿En algún momento pensaches en deixalo? Ou en algún momento sentiches que o corpo respondía pero a mente non, ou ao revés? De ser así, ¿como recuperaches a motivación?
  • Lúa envioume mensaxes de animo e a min, esas mensaxes de ánimo, poñiaas en subidas difíciles, e dábanme formas para seguir, pegabanche un subidón mol grande! E en ningún momento se nos paso sola cabeza a idea de abandoar. Nin no momento en que dous compañeritos tiveron uns problemiñas, cabeza fría, e se toca correr máis pois máis km pero abandonar nunca.
  • E por último, ¿Con que te quedas? ¿Que foi para ti a maior aprendizaxe desde reto?
  • O mellor foi ao rematar cando estávamos todolos atletas con dores por todolos lados pero xa estábamos falando de meternos na seguinte e buscar outro reto deste calibre. Pero por encima de todo destacar a calidad humana desde grupo de personas que en ningún momento hubo un mal gesto sin una mala palabra sin nada de nada.
Categorías
Uncategorized

A crónica dun reto a altura de moi poucos

Reto superado !!! 

Os nosos atletas acadaron a meta do “ The Speed Faros Project “ 

Cinco corredores, tres acompañantes e 200 kms de camiños a beira da costa da morte dende o Porto de Malpica ata o Faro de Finisterre.

As 00:00 tomaron a saída Manuel e Sandá, para romper o xeo e romper eses nervios que percorrían gran parte do corpo dos nosos atletas, unha noite escura de máis, cuberta polas nubes e a néboa, e baixas de última hora nos acompañantes, fixeron tomar a decisión de correr por parellas estas primeiras etapas nocturnas, o cal supoñía máis kms para cada un e polo tanto tamén menos descanso, pero a seguridade era unha prioridade.

No seguinte relevo agardaban impacientes Damián e Jordi, a ilusión en todos eles fixeron que o ritmo fose máis alto do esperado, non tardaron en chegar ao Faro Roncudo, alí agardaba un bo coñecedor da zona para tomar o relevo xa en Corme, sen tempo para degustar uns percebes Amador recollía o relevo, esta vez en solitario para ir ata Ponteceso, donde Manuel comezaba o seu segundo tramo, todavía con noite pechada, e aquí foi donde xa os primeiros síntomas de fatiga aparecían, e quedaban 14 horas por diante…

Sandá andivo a dar voltas polo Castro de Borneiro, quen sabe se atrapado polas pantasmas dos habitantes que alí viviron no Neolítico, ou buscando esa famosa vía de Ouro que unía o Castro co Dolmen de Dombate según conta a lenda.
Pouco antes do Dolmen xa estaba Jordi agardando e incluso desfacendo o camiño para atoparse canto antes co seu compañeiro e tomar camiño do cumio de Monte Castelo, xa era día e as vistas da contorna dende alí dan para recrearse un pouco.

Máis adiante Damián recollía a testemuña, neste caso a modo de reloxo, ou máis ben reloxos, xa que eran dous dispositivos GPS os que cargaban, máis o seu persoal para facer un trio de trebellos que non daba moito xeito cargar, pero para nada querían ter algún erro e mellor que sobren e non que falten.
Como curiosidade neste sentido, houbo unha diferencia de aproximadamente 2 kms no total dos kms recollidos por dous reloxos da mesma marca.

Damián chegou apretando os dentes pola area de Laxe, non é nada doado correr pola praia, pero neste Camiño dos Faros son moitos os kms que se deben percorrer nesta branda e movediza superficie.

Neste punto temos que apuntar que os nosos atletas estaban sen durmir dende a noite do Xoves, polo tanto o sono tamén facía aparición, nos momentos de descanso de cada atleta, algún intentou botar unha cabezadiña na espaciosa furgoneta que o bo de Marcial dende Gonzacar decidiu ceder para a ocasión, el xa viñera a coñecer algunha das etapas anteriormente, pero non era doado, a emoción e a espera da chegada dos compañeiros facían estar en contínua alerta.
Os cafés empezaron a formar parte da nosa expedición.

Foi Amador quen tivo o privilexio de vivir un de tantos momentos máxicos do camiño, xa que cando vas subindo sen parar ata o alto do Peñón de Soesto, de súpeto ábrese ante ti a inmensidade da praia co mesmo nome, nunha das vistas máis fermosas do camiño, eso si, Amador que sempre corre con zapatillas de asfalto, non o pasou moi ben nesta baixada con grandes rochas esbaradizas debido a choiva presente que facía acto de pesencia aínda que tímidamente. 

A partires de aquí xa se uniron Elena e Nuria, e menos mal, xa que no próximo turno de Manu todolos ánimos e apoios eran poucos, estos días están sendo de moito traballo para el, a falta de descanso pasou factura e o ritmo baixou moito según o previsto a priori.

Alá seguiron os intrépidos atletas do Compos percorrendo máis e máis faros, atrás quedaran as Sisargas, Punta Nariga, Faro Roncudo, Faro de Laxe… e coa aura máxica de ter pasado por lugares como o museo de Man en Camelle, a praia dos cristais, monumento a espera etc.

Xa camiño de Camariñas Jordi non daba mostras de cansancio, era de todo o grupo, o que mellor se desenvolve na longa distancia, tras pasar por outro lugar emblemático como o cemiterio dos Ingleses, encarou o Faro Vilán, coa sua maxestuosa presenza e notando a dureza de ter que subir ao máis alto de Punta Esperillo, non quixo quedar ahí xa que o seguinte relevo estaba noutro alto, na Ermita da Virxe do Monte, dende aquí ata Tasaraño, a ruta era máis benévola ao seu paso por Camariñas, donde recibimos os ánimos dende varias casas de xente que sabía da nosa presenza, e como non, alí estaba tamén coa cámara en man, o incombustible JM Ferreiro, o reporteiro máis intrépido e dichararachero da Costa da Morte para deixar constancia gráfica do noso paso pola capital do encaixe.

A Bala de Bama estaba fresca como unha rosa, este homiño que viña de acadar o campionato galego máster dos 800 metros, facía kilómetros e kilómetros sen titubear, e alá pasamos un punto clave, na Ponte do Porto, xa que tiñamos a referencia de que o anterior equipo en intentar este reto, decidira rematar neste punto a sua experiencia, era un bo punto de referencia para nos, chegamos un pouco antes que eles, sobre 20 minutos, pero as forzas e os ánimos estaban case intactos, e nese momento foi cando vimos con máis claridade que nunca que chegariamos a Finisterre fora como fose.

Según nos achegábamos ao destino, a presenza de Damián foi gañando poder, e xunto a Jordi, foron botándose enriba tramos que a priori non tiñan asignados.
 Antes de chegar ao Faro de Touriñán, Amador tivo un dos seus peores momentos, i é que despois de Muxía, a subida ao monte Cachelmo é un punto de inflexión nesta ruta. Ademáis o noso atleta, experto en nutrición deportiva, decidiu facer toda a ruta sen probar alimento,en xaxún dende as 23:00 da noite anterior.
Aquí tiveron moito que dicir os apoios, neste caso Bart, acompañado dun gran coñecedor da zona que nos quixo acompañar a partir dese momento, agardaron no cumio ao de Santiago, acostumado a gañar un sinfín de probas de asfalto na Costa da Morte, coñeciu de preto a outra versión deste litoral, por sendeiros donde o feito de camiñar xa era un reto debido ao gran desnivel, o gran Thierry Saloum tivo consellos profesionais que nos viñeron de perlas durante o resto da xornada.

O Monte do Facho agardaba impasible ante a nosa chegada, o ceo estaba cuberto, brindándonos ese clima excepcional para semellante esforzo, con todo, unha vez que Sandá chegou a Cabo da Nave, a expedición Compostelanista decidiu tomarse con moita máis calma o resto do camiño, parando incluso no último areal, Mar de Fora, a botar unha man a un turista que decidiu pasar alí a noite, tamén alí tiñamos ánimos e aplausos no último esforzo antes de coroar.

O último tramo ata chegar ao Faro de  Finisterre, fixémolo todos xuntos, uns metros de emocións e satisfacción de ter acadado unha meta para a que houbo que sufrir e dar o mellor de cada un, pero donde o disfrute foi máximo, e quen sabe… terán gañas de repetir ? 😉


P.D: Non podemos deixar sen agradecer a toda a xente que nos mostrou o seu apoio constante por distintas vías, redes sociais, mensaxes, acercándose a saudar en persoa, medios informativos, compañeiros de club, a furgo de Gonzacar, as empanadas de Garcos, a hidratación e barriñas de Artio, as zapas de Amancio Deportes, frontais prestados por compañeiros de entrenos, ducha en Dafit, moitísimas gracias a todos eles !

Categorías
Uncategorized

Eventos Xuño

Está rematando outro mes e os eventos deportivos cada día van volvendo a normalidade

Comezamos Xuño con un MARCÓN do noso atleta Jordi Carrasco. O sábado 5 acadaba MMP na Media Maratón de Granollers, con 3000 participantes, 1h12’45”

E o Domingo tivemos en Madrid a Elena e Lara copando postos de podium nunha proba de 7kms marcada polas altas temperaturas!

Xa na terriña as cativas, Daniela e Claudia, participaron o Sábado no pequetrail de Vilatuxe e deron paso ao noso participante absoluto, Javier que obtivo unha relucente sexta posición, aínda que condicionado a saír nos últimos grupos co handicap de ter que adiantar a numerosos atletas que o precedían

O seguinte foi un gran fin de semana con numerosa participación do Compos, coa Milla Portas de Compostela como evento estrela!

A noite do Sábado tivemos en Nigrán 4 atletas que obtiveron magníficos resultados nas distancias de 5 e 10km da V nocturna H2K

💙 Nuria Mejuto foi sexta clasificada femenina con 24’16”
💙 Javier Prado obtivo o posto 47 absoluto con 24’06”
💙 Javier De Dios foi segundo absoluto con 16’39”
💙 Jordi Carrasco foi terceiro absoluto na proba de 10k con 34’12”

Como é habitual, tamén tivemos algún atleta no monte, neste caso estiveron no XTOSINTRAIL a Jorge Castro no posto 54 absoluto e a Silvia Fernández no 17 feminino

Xa o Domingo tivemos a proba estrela da finde, despois de moito tempo, voltabamos as rúas de Compostela para participar no Campionato de Galicia de Milla e 1km para menores, no evento III Portas de Compostela, carreira desputada entre a Senra ( Porta Faxeira ) e a Porta de Mazarelos, na cal tivemos unha gran representación, destacando os podiums de Iago Iglesias que foi terceiro en Sub16 con 2’56”, a Amador Pena, segundo en M40 e a Jose Sandá que foi Campión de Galicia en M35

Tamén tivemos destacadas actuacións moi preto de podium e melloras en marcas persoais:

💙 Manuel Castiñeiras foi 5º en M40 con 5’20
💙 Antonio Vázquez 4º en M50 con 5’21
💙 Emilio Garcia 7º en M45 con 5’29
💙 Gerardo Cachafeiro 11º Senior con 5’42
💙 Juan Alvarellos 10º M40 con 5’54
💙 Juan Luis Botana 12º M40 con 6’01
💙 Roi García 12º M40 con 6’30
💙 Juan Botana 4º en M65 con 6’58
💙 Xavier Rozados 13º senior con 6’58
💙 Bartolomé Balsa 11º M45 con 7’16”
💙 Ivan Abeledo foi baixa por molestias de última hora. 

Nos cativos, ademáis da medalla de Iago, tivemos tamén unha estupenda participación: 

💙 Eric Iglesias 
💙 Antón Monteagudo
💙 Clara López
💙 Africa Gil 
💙 Lucía Taboada
💙 Marcos Barcala que tamén estivo a tarde anterior axudando ao Millaraio nos 2000 Marcha
💙 Paula Fernández 4º posto con 3’23”
💙 Diego Muñiz 18º con 3’47”
💙 Ian Torres 18º con 3’43” 

O fin de semana do 19 e 20 tampouco paramos, os máis cativos estiveron o Domingo na vila de Noia para disputar o campionato de Galicia de aire libre Sub 12 e os máis veteráns estiveron en Málaga

A de Noia foi unha xornada marcada polo mal tempo na que os cativos tiveron que correr incluso baixo o granizo 

💙 Marcos Barcala participou na proba de 1000 metros cun bo rexistro e sendo terceiro clasificado da súa serie. 
💙 Lucía Taboada, Clara López e Africa Gil tamén participaron nos 1000 metros con fantásticos rexistros. 

Foi un ano complicado para os cativos, en donde moitos dos nosos atletiñas intentaron participar cada fin de semana nas probas e campionatos existentes para divertirse, desprazándose para elo incluso ao Barco de Valdeorras. Pero a escasez de instalacións axeitadas solo nos permitía participar con 3 atletas neste campionato

Xa con distinta temperatura, participaron en Málaga os nosos atletas clasificados para o campionato de España Máster, se xa estar presentes era un premio meritorio, os nosos deixaron pegada da sua participación na moderna pista Andaluza

💙 Damián Espasandín participou o Sábado nos 400 metros, nunha xornada marcada polo vento en contrameta, estivo preto da súa mellor marca para entrar terceiro na serie B. 

💙 Amador Pena tomou partida nos 800, participaba na serie A con idea de mellorar a súa marca, a proba realentizouse no paso polos 200 e decidiu atacar, pagandoo nos últimos metros e lonxe da sua mellor marca. 

Primeira participación do noso equipo nun campionato de España que abofé será o primeiro de moitos

Este último fin de semana tivemos a Paula Fernández en Vigo quedando subcampiona de Galicia 1000 Obstáculos con 3’39”

E o Domingo en Fieiteira, Ribeira, nova mellora de marca para Yago, nada menos que 8 carreiras de 600 metros seguidas mellorando o seu rexistro dende fai pouco máis dun ano

Como vedes, non paramos e xa estamos preparados para comezar Xullo, e co mes novo veñen competicións e retos novos. Comeza o próximo fin de semana cun reto a altura de moi poucos

The Speed Project estase a cocer na Costa da Morte!

Non sabedes de qué estamos falando? Tedes toda a información aquí Estade atentos/as as nosas redes sociais para non perder ao minuto todas as noticias desta grande aventura!